alak (Tasavvuf Sözlüğü)

Alak ve alâka, kalbden ayrılmayan bir sevgidir. Alak, taalluktan türemiştir. Bu da lüzüm (ihtiyaç) demektir. alaka bihi (yapıştı, tutundu, yakalandı, kurtulamadı) , allakahu fastı, geçirdi, sallantıda bıraktı, bağımlı kıldı, bağladı) ve te'allakulu (asıldı, asılı kaldı, yapıştı, tutundu, tutuldu, hoşlandı, sevdi) ve alakaten şeklinde söylersin. Kökünün alaka'dan geldiği söylenmiştir. Alaka, kalbi harekete geçiren kandır. Sevgi oraya ulaştığında alâka olur. (Ravza, 342