Hacel, aşırı hayâdan dolayı nefsin durgunluğudur. Ancak bu hâl, erkeklerde değil, çocuklarda ve kadınlarda övgüye lâyıktır. Bununla birlikte insan, kendi gözünde büyüttüğü kimselerden utanır. İnsanlardan utanma ise şöyle olur: Kişi başkasına göre nefsini daha aşağı görür. Allah'tan utanmayan kimse ise O'nun Celâl'ini bilmediği için böyledir. (Mizân, 75
hâcis/hevâcis (bk. hâtır/havâtır ya da hatre/hatarât