kelef (Tasavvuf Sözlüğü)

Kelef, sâhibinin ancak zorlukla sabr edebildiği aşırı sevgi, tutku demektir. Keliftü bi hâze'l-emri (Bu işe tutuldum). Kellefehü teklifen (Ona zor gelen bir şey yükledi.) Tekelleftü'ş-şey'e. (Belli bir şeye katlandım) denir. Kelef, insanın başına gelen belaya katlanmak demektir. Bir şeye gücü yetmediğinde Hamellti'ş