Süreklilik ifâdesi olarak miskin, sükündan türemiştir. Yani miskin, ihtiyacın süküna erdirdiği ve hareketini azalttığı kimsedir. Bu vasıfla, Kişi sükünete erdi denir. Zırh kuşanıldığında tederre'a Izırh giydi) ve mütederri" (zırh giyen) denildiği gibi. İhtiyaç onun için giyilecek elbise olduğunda fakir de bunun gibidir. Lugat âlimleri fakir ve miskin konusunda fikir ayrılığı içindedirler. Bir kısmı miskinin fakirden daha kötü durumda olduğunu söylemişlerdir. (Küt, II, 111
Bazı dil bilginlerine göre fakir, az bir şeyi olana denir. Miskin ise hiçbir şeyi olmayandır. Bazılarına göre ise bunun tam aksidir... (Câmi’, 203