Tasavvuf Klasikleri · Temmuz 8, 2026

nefes-i rahmâni (Tasavvuf Sözlüğü)

Nefes-i Rahmâni (Rahmâni nefes), bu neş'etin (ortaya çıkışın) hayat kaynağıdır. O, nefs-i nâtıka ile bilir ve idrâk eder. Düşünme kuvvet ile hakkın onda icmâl ettiğini tafsil eder (ayrıntılı olarak açıklar). Eşyâya …

Nefes-i Rahmâni (Rahmâni nefes), bu neş'etin (ortaya çıkışın) hayat kaynağıdır. O, nefs-i nâtıka ile bilir ve idrâk eder. Düşünme kuvvet ile hakkın onda icmâl ettiğini tafsil eder (ayrıntılı olarak açıklar). Eşyâya mertebelerini indirir, her hak sâhibine hakkını verir

Nefes-i Rahmâni (Rahmâni nefes), a href "/tr/tasavvuf-sozlugu/hakikat/" hakikatle /a bir olan izâfi bir vücüddur (varlıktır) ve âyândan (aynlardan, özlerden) ibâret olan mânâların süretleriyle çoğalır. Onun hâlleri a href "/tr/tasavvuf-sozlugu/ahadiyyet/" ahadiyyet /a makamındadır. Aslında nefesinde bulunan hava bakımından basit olmakla beraber, harflerin şekilleriyle değişen insan nefesine benzetilerek ve Rahmân isminin himâyesi altına giren (diğer) isimleri rahatlatma gayesine nazaran böyle isimlendirilmiştir. İşte bu, a href "/tr/tasavvuf-sozlugu/yanin/" eşyânın /a a href "/tr/tasavvuf-sozlugu/kendisinde/" kendisinde /a gizli olması ve insanın nefesle teneffüsle (nefes elip vermekle) (Câmi')) rahata kavuşturulması gibi bilkuvve var olmasıdır. (Kâşânî, 94; Câmi’, 101