Tezkiye-i nefse (nefsin arındırılmasına) giden yol, temiz ve kâmil nefslerden sâdır olan fiillerin itiyâd hâline gelmesidir. Öyle ki bu fiiller, zaman geçtikçe tekrar edilerek alışkanlık hâline geldiklerinde, nefsten sağlam bir tavır olarak sâdır olmaya başlarlar. Bu fiillerin, tabiat gibi kişide âdet hâline gelmesi gerekir ve istenir. Bu durumda kişiye daha önce ağır gelen iyilikler hafif gelmeye başlar. Meselâ, kendisi için cömertlik ahlâkını arzu eden kişinin yolu, cömert kişinin fiiliyle meşgul olmayı üzerine almaktır. Bu da malı dağıtmaktır. Bu fiil kendisi için kolay hâle gelinceye kadar, bu konuda a href "/tr/tasavvuf-sozlugu/gayret/" gayret /a etmeye devam eder ve böylece kişi bizâtihi cömert hâle gelir. Bunun gibi, kendisine kibir hâkim olan ve tevâzü ahlâkını elde etmek isteyen kişinin yapması gereken de, zaman geçtikçe sürekli olarak mütevâzi kişilerin fiillerini yerine getirmeye çalışmaktır. (Mizân, 55
Sabrın a href "/tr/tasavvuf-sozlugu/hakikat/" hakikati /a , nefsin itminâna ermesiyle; onun itminâna ermesi, tezkiye-i