vehm (Tasavvuf Sözlüğü)

Vehim, nefsin sıfatı, aklın perdesi ve kalb güneşini örten şeydir. Vehim perdeleri kalktığı zaman, ilhâm mertebesinin nürları müşâhede edilir. Vehim, senin inniyyetini Hakk'la birlikte gösterir; a href "/tr/tasavvuf-sozlugu/halkin/" halkın /a (yaratılışın) vasfının sayılmasını sana çok gösterir. Vehim, seni ümidsizliğe düşürür; insanlardan korkmana sebeb olur. Vehim, zihin karışıklığına sebeb olur. Kemâl vasfına mâni olur. Vehim, ancak tenvir (nürlanma, aydınlanma) sebeblerine sarılmakla ve takdir edilene dönmekle ortadan kaldırılır. Dilediğini yapan ve istediğine hükmeden kimse için vehim, a href "/tr/tasavvuf-sozlugu/tevhid/" tevhidle /a ortadan kalkar. Kalb fehm ile aydınlandığında, ondan perde ve vehim kalkar. (Kavânin, 92