Tasavvufi muhitlcrde yaygın olan ifadelerden biri de şudur: "Tasavvuf kal ilmi değil hiil ilmi dir". Yani tasavvuf sözle !afla değil bizzat yaşanarak kavranılır, anlaşılır. Bunun değişik bir açıklaması da şöyledir: Tasavvuf kitap okuyarak, risaleler yazarak öğrenilmez.
Bununla birlikte kitabın tekke kültüründe mühim bir yeri vardır. İlk dönemlerle birlikte sufiler bir taraftan sohbetleriyle diğer taraftan yazdıkları eserlerle etrafındaki kişilere yardımcı olmuşlardır. Bu eserler müridlere tasavvuf kültürünü aktardığı gibi, bu kültürün "birlik" içinde gelişmesini de sağlamıştır. Çünkü derviş kültürü gönüle dayandığı için başlayacağı ve biteceği noktayı tesbit etmek çok zordur. Konular satıriara değil de sadırlara (gönüllere) bırakılırsa dini sınırların çok uzağına düşmek bir an meselesidir. İşte bu muhtemel "sapma"ları önce Kur'an ve Hadis daha sonra da sufilerin kaleme aldıkları eserler önlemişlerdir.
İlk yüzyıllarda sufiler tarafından kaleme alınan eserlerin çoğu bugüne ulaşmamıştır. llunların varlığı diğer kaynaklardan ve bibliyografya kitaplarından tesbit edilmektedir.
Şimdi kısaca tanıtılacak olan Arapça, Farsça ve Türkçe eserler tasavvufi düşüncenin kaynaklarıdır. İslam dünyasında ortaya çıkan bütün tasavvufi zümre ve tarikat mensupları bu eserleri okumuşlar, şerhetmişler, kendi dillerine tercüme etmişlerdir. Türkçe tasavvuf klasikleri ise Osmanlılar döneminde kaleme alınmış ve Türkçe konuşan toplumlarda hizmet görmüştür.