Hadis-i Şerif
Câbir radıyallâhu anh şöyle dedi:
– Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’ i:
“Gerçekten kişi ile şirk ve küfür arasında namazı terketmek
vardır” buyururken işittim.
– Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’ i:
“Gerçekten kişi ile şirk ve küfür arasında namazı terketmek
vardır” buyururken işittim.
Müslim, Îmân 134. Ayrıca bk. Ebû Dâvûd, Sünnet 15; Tirmizî, Îmân
Râvi
9; İbni Mâce, İkâmet 17.
Açıklama
Şirk, Allah’ı tanımakla beraber putlara ve diğer yaratıklara tapanlar,
yani Allah’a ortak koşanlar için kullanılan bir tabirdir. Böyle bir vasfa
sahip olana müşrik denilir. Küfür, şirki de içine almakla beraber daha
genel anlamda kullanılan bir terimdir. Dinin esaslarından birini inkâr
eden kimse için müşrik denilmez, fakat ona kâfir denilir. Bu durumda
hadisin anlamı şöyledir: Bir kimseyi şirkten ve küfürden alıkoyan şey,
namaz kılmasıdır. Namazı bırakırsa artık o kimse ile şirk ve küfür
arasında bir engel kalmaz, ya müşrik ya da kâfir olur. Namazı
terkeden kimse, onun farziyetini inkâr ederse, bütün ulemânın
ictihadına göre kâfir olur. Fakat yeni müslüman olan ve namazın
farziyetini öğrenecek kadar İslâm toplumu içinde kalmayan kimse bu
hususta mazur sayılır.
Farz olduğuna inanmakla birlikte sadece tembelliği sebebiyle
namaz kılmayan kimse ile ilgili olarak âlimlerin ictihad ve anlayışları
farklılıklar arzeder. İmam Mâlik ve Şâfiî’nin de aralarında olduğu bir
grup âlime göre böyleleri kâfir değil, fâsıktırlar. Böyle kimselerden
tövbekar olmaları istenir. Tövbeyi kabul etmeyenlere şer’î cezâ
uygulanır. Bu cezâ onların öldürülmeleridir. Selef âlimlerinden
bazılarına göre, namazı terkeden kimse kâfir kabul edilir. Ahmed
İbni Hanbel’ e izafe edilen bir görüş böyledir. Ayrıca İbni Mübarek ve
İshâk İbni Râhûye’nin de aynı kanaatte oldukları belirtilmiştir. İmam
Ebû Hanîfe ve Kûfe ulemâsına göre namazı terkeden kâfir olmaz.
Cezâsı da ölüm değil, ta’zir ve namazı kılıncaya kadar hapistir. Bütün
bu görüşler, namazın önemini ve namazı terketmenin ne kadar
büyük bir günah olduğunu göstermesi açısından üzerinde dikkatle
düşünülmeye değer.
yani Allah’a ortak koşanlar için kullanılan bir tabirdir. Böyle bir vasfa
sahip olana müşrik denilir. Küfür, şirki de içine almakla beraber daha
genel anlamda kullanılan bir terimdir. Dinin esaslarından birini inkâr
eden kimse için müşrik denilmez, fakat ona kâfir denilir. Bu durumda
hadisin anlamı şöyledir: Bir kimseyi şirkten ve küfürden alıkoyan şey,
namaz kılmasıdır. Namazı bırakırsa artık o kimse ile şirk ve küfür
arasında bir engel kalmaz, ya müşrik ya da kâfir olur. Namazı
terkeden kimse, onun farziyetini inkâr ederse, bütün ulemânın
ictihadına göre kâfir olur. Fakat yeni müslüman olan ve namazın
farziyetini öğrenecek kadar İslâm toplumu içinde kalmayan kimse bu
hususta mazur sayılır.
Farz olduğuna inanmakla birlikte sadece tembelliği sebebiyle
namaz kılmayan kimse ile ilgili olarak âlimlerin ictihad ve anlayışları
farklılıklar arzeder. İmam Mâlik ve Şâfiî’nin de aralarında olduğu bir
grup âlime göre böyleleri kâfir değil, fâsıktırlar. Böyle kimselerden
tövbekar olmaları istenir. Tövbeyi kabul etmeyenlere şer’î cezâ
uygulanır. Bu cezâ onların öldürülmeleridir. Selef âlimlerinden
bazılarına göre, namazı terkeden kimse kâfir kabul edilir. Ahmed
İbni Hanbel’ e izafe edilen bir görüş böyledir. Ayrıca İbni Mübarek ve
İshâk İbni Râhûye’nin de aynı kanaatte oldukları belirtilmiştir. İmam
Ebû Hanîfe ve Kûfe ulemâsına göre namazı terkeden kâfir olmaz.
Cezâsı da ölüm değil, ta’zir ve namazı kılıncaya kadar hapistir. Bütün
bu görüşler, namazın önemini ve namazı terketmenin ne kadar
büyük bir günah olduğunu göstermesi açısından üzerinde dikkatle
düşünülmeye değer.
Hadisten Öğrendiklerimiz
- 1Şirk ve küfür en büyük günahlar olup, Allah her ikisini de aslâ
affetmez. - 2Namazı terketmek kişinin kâfirlikle vasıflandırılmasına neden
olur. Terkini helâl sayan kâfir; farz olduğuna inandığı halde terkeden
fâsık kabul edilir. - 3Namaz kılan kimsenin müslüman olduğuna hükmolunur.
- 4Namaz kılmayanlara cezâ verileceği kesin olmakla beraber,
cezânın nevi hakkında ihtilâf vardır.