Hadis-i Şerif
Ali radıyallâhu anh’ den rivayet edildiğine göre Resûlullah
sallallâhu aleyhi ve sellem ona ve Fâtıma radıyallâhü anhâ’ya:
“Yatağınıza girdiğiniz zaman -veya istirahate çekildiğiniz
zaman- otuz üç defa Allahü ekber, otuz üç defa sübhânallah,
otuz üç defa da elhamdülillah deyiniz” buyurdu.
sallallâhu aleyhi ve sellem ona ve Fâtıma radıyallâhü anhâ’ya:
“Yatağınıza girdiğiniz zaman -veya istirahate çekildiğiniz
zaman- otuz üç defa Allahü ekber, otuz üç defa sübhânallah,
otuz üç defa da elhamdülillah deyiniz” buyurdu.
Buhârî, Farzu’l-humüs 6, Fezâilü ashâbi’n-nebî 9, Nefekât 6, 7,
Râvi
Daavât 11; Müslim, Zikr 80. Ayrıca bk. Ebû Dâvûd, Edeb 100.
Diğer bir rivayete göre “Otuz dört defa sübhânallah deyiniz”
buyurmuştur (Buhârî, Daavât 11).
Başka bir rivayete göre ise “Otuz dört defa Allahü ekber
deyiniz” buyurmuştur (Buhârî, Farzu’l-humüs 6, Fezâilü ashâbi’n-
nebî 9; Müslim, Zikir 80).
Diğer bir rivayete göre “Otuz dört defa sübhânallah deyiniz”
buyurmuştur (Buhârî, Daavât 11).
Başka bir rivayete göre ise “Otuz dört defa Allahü ekber
deyiniz” buyurmuştur (Buhârî, Farzu’l-humüs 6, Fezâilü ashâbi’n-
nebî 9; Müslim, Zikir 80).
Açıklama
Bu hadîs-i şerîfin söylenmesine sebep olan pek hoş bir olay
(sebeb-i vürûd) vardır. Resûl-i Ekrem sallallâhu aleyhi ve sellem ’in
sevgili kızı Hz. Fâtıma kendi işini kendisi görürdü. Bundan hiç şikâyet
etmezdi. Fakat el değirmeninde un öğütmek ona zor geliyordu. Hz.
Ali de kuyudan su çekmekten yoruluyordu. Zaman zaman Medine’ye
harp esirlerinin geldiğini, Peygamber aleyhisselâm ’ın da bunları bazı
ihtiyaç sahiplerine hizmetçi olarak verdiğini görünce bir yardımcı da
kendileri için istemeye karar verdiler. Bir gün Medine’ye yeni bir
esirin geldiğini haber alan Hz. Fâtıma kalkıp babasının yanına gitti.
Fakat onu evde bulamadı. Ziyaret maksadını Hz. Âişe’ye anlatarak
babası eve gelince ona dileğini açmasını rica etti. O gün Resûl-i
Ekrem Efendimiz eve biraz geç geldi. Kızının isteğini öğrenince,
vaktin geç olduğuna bakmadan kalkıp onun evine gitti. Hz. Ali ile Hz.
Fâtıma henüz istirahate çekilmişlerdi ki, Peygamber aleyhisselâm ’ın
içeri girmek için izin isteyen sesini duyunca hemen buyur ettiler.
Resûlullah Efendimiz onların yataktan kalkmalarına bile izin
vermeden aralarına gelip oturdu. Doğrudan meseleye girerek o gün
gelen esiri kendilerine veremeyeceğini, onun parasıyla Mescid-i
Nebevî’de yatıp kalkan fakir müslümanların ihtiyaçlarını temin
edeceğini söyledi. Sonra da onlara hadisimizdeki duayı tavsiye
buyurdu ve bu duayı okumanın onlar için bir hizmetçiden daha hayırlı
olacağını belirtti. Böylece dünya sıkıntılarının gelip geçici, âhiret
hazırlığı yapmanın daha önemli olduğuna işaret buyurdu.
Hz. Ali o günden sonra bu zikri hiç ihmâl etmediğini söylerdi. Bunu
duyan biri, Hz. Ali’ye, hayatındaki en önemli olaylardan biri olan
Sıffîn Savaşı’nı hatırlatarak:
– Sıffîn gecesinde de mi okudun? diye sordu. Hz. Ali:
– Evet, Sıffîn gecesinde de okudum, diye cevap verdi (Müslim, Zikr
80).
İşte ashâb-ı kirâm böyleydi. Resûlullah Efendimiz’in kendilerine bu
yöndeki tavsiyelerini bir ganimet kabul ederlerdi. Hayatlarını dua ve
zikirlerle mânalandırmaya çalışırlardı.
Hadisin bazı rivayetlerinde bu üç zikirden birinin otuz dört defa
söylenmesi tavsiye edilmiş ise de, her birinin otuz üçer defa
söylenmesine dair rivayet daha fazla yaygınlık kazanmıştır.
(sebeb-i vürûd) vardır. Resûl-i Ekrem sallallâhu aleyhi ve sellem ’in
sevgili kızı Hz. Fâtıma kendi işini kendisi görürdü. Bundan hiç şikâyet
etmezdi. Fakat el değirmeninde un öğütmek ona zor geliyordu. Hz.
Ali de kuyudan su çekmekten yoruluyordu. Zaman zaman Medine’ye
harp esirlerinin geldiğini, Peygamber aleyhisselâm ’ın da bunları bazı
ihtiyaç sahiplerine hizmetçi olarak verdiğini görünce bir yardımcı da
kendileri için istemeye karar verdiler. Bir gün Medine’ye yeni bir
esirin geldiğini haber alan Hz. Fâtıma kalkıp babasının yanına gitti.
Fakat onu evde bulamadı. Ziyaret maksadını Hz. Âişe’ye anlatarak
babası eve gelince ona dileğini açmasını rica etti. O gün Resûl-i
Ekrem Efendimiz eve biraz geç geldi. Kızının isteğini öğrenince,
vaktin geç olduğuna bakmadan kalkıp onun evine gitti. Hz. Ali ile Hz.
Fâtıma henüz istirahate çekilmişlerdi ki, Peygamber aleyhisselâm ’ın
içeri girmek için izin isteyen sesini duyunca hemen buyur ettiler.
Resûlullah Efendimiz onların yataktan kalkmalarına bile izin
vermeden aralarına gelip oturdu. Doğrudan meseleye girerek o gün
gelen esiri kendilerine veremeyeceğini, onun parasıyla Mescid-i
Nebevî’de yatıp kalkan fakir müslümanların ihtiyaçlarını temin
edeceğini söyledi. Sonra da onlara hadisimizdeki duayı tavsiye
buyurdu ve bu duayı okumanın onlar için bir hizmetçiden daha hayırlı
olacağını belirtti. Böylece dünya sıkıntılarının gelip geçici, âhiret
hazırlığı yapmanın daha önemli olduğuna işaret buyurdu.
Hz. Ali o günden sonra bu zikri hiç ihmâl etmediğini söylerdi. Bunu
duyan biri, Hz. Ali’ye, hayatındaki en önemli olaylardan biri olan
Sıffîn Savaşı’nı hatırlatarak:
– Sıffîn gecesinde de mi okudun? diye sordu. Hz. Ali:
– Evet, Sıffîn gecesinde de okudum, diye cevap verdi (Müslim, Zikr
80).
İşte ashâb-ı kirâm böyleydi. Resûlullah Efendimiz’in kendilerine bu
yöndeki tavsiyelerini bir ganimet kabul ederlerdi. Hayatlarını dua ve
zikirlerle mânalandırmaya çalışırlardı.
Hadisin bazı rivayetlerinde bu üç zikirden birinin otuz dört defa
söylenmesi tavsiye edilmiş ise de, her birinin otuz üçer defa
söylenmesine dair rivayet daha fazla yaygınlık kazanmıştır.
Hadisten Öğrendiklerimiz
- 1Yatağa girince Resûl-i Ekrem Efendimiz’in öğrettiği dualardan
birini yapmalıdır. - 2Sübhânallah, elhamdülillah ve Allahü ekber zikirlerini oturarak
veya yan yatarak otuz üçer defa okumalıdır.