-2. CİLT- · 207 – CUMANIN FURÛLARI:
(Cuma günü ve Cuma gecesinin fazileti bâbı) CUMA İLE İLGİLİ KONULAR CUMA GÜNÜNÜN VE GECESİNİN FAZİLETİ
1046 – Ebû Hüreyre radıyallahu anh’dan: Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem, “Kendisinde güneş doğan günlerin en hayırlısı Cuma günüdür. (Çünkü) Adem Cuma günü yaratıldı. Cennetten Cuma günü indirildi. Tövbesi Cuma günü kabul olundu. Cuma günü vefat etti. Kıyamet Cuma günü kopacak. Ne kadar hayvan varsa kıyametin korkusundan Cuma günü şafağın atmasından güneş doğana kadar (işitecekleri gürültüye) kulak verirler. Cuma gününde bir saat var. O saatte Müslüman bir kul namaza tesadüf eder de hacetini isterse şüphesiz isteği yerine getirilir” buyurdu. Kâ’b: “O her senede bir gündür” dedi. Ben de, “her Cuma’dır” dedim. Kâ’b: “- Tevratı okudu ve Peygamber sallallahu aleyhi vesellem, “doğrudur, (her Cuma imiş)” dedi. Ebû Hüreyre şöyle anlatıyor: “Abdullah bin Selam’a rastladı. Kâb’b ile aramızdaki konuşmayı ona haber verdim, Abdullah İbn-i Selam bana: “O saatin hangi saat olduğunu biliyor musun?” dedi. Ben de, “Onu bana sen haber ver bakalım” dedim. Abdullah bin Selam da, “O saat Cuma gününün son saatidir.” dedi. Ben de, “Cuma gününün son saati nasıl olur, Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem: “Ona bir mü’min namaz kılarken tesadüf ederse.” diye buyurdu. Halbuki senin tarif ettiğin o saatte namaz kılınamaz.” dedim. Abdullah bin Selam da, “Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem: “Bir kimse bir yerde oturur, namazı beklerse namaz kılana kadar da namazda sayılır.” buyurmadı mı?” dedi. Ben de, “Evet” dedim. İşte Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem, “Namazda tesadüf ederse” sözünün manası budur. [116]
1047 – Evs bin Evs radıyallahu anh’dan rivâyet edildiğine göre Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem şöyle buyurdu: “- Şüphesiz Cuma günü en faziletli günlerinizdendir. (Çünkü) Adem o gün yaratıldı. O gün vefat etti. O gün sur’a üfürülecek yüksek ses de o gün olacak. Cuma günü bana salat ü selamı çok getirin, zira sizin salatlarınız bana arz olunur.” Ey Allah’ın Rasûlü, sen muhakkak çürüyeceksin, bizim salatlarımız sana nasıl arz olunacak, dediler. (Erimte kelimesini) aynı manada çürümek demek olan (beliyte) kelimesi yerinde söylüyorlardı. Rasûl-i Ekrem: “Aziz ve celil olan Allah peygamberlerin cesetlerini (çürütüp yemeği) toprağa haram kıldı” buyurdu. [117]
İZAH
Enbiyânın cesetleri çürümez, kabirlerinde diridirler. Manevi bir hayat yaşamaktadırlar. Kendilerini ziyaret edenleri tanırlar. Salat ve selam da bulunanların selamlarına mukabele ederler, sadece enbiyâ değil, enbiyânın ümmetlerinden şehit olanlar da kabirlerinde diridirler. Özel bir hayatla yaşıyor, ilahî nimetlerin zevkini alıyorlar. Erimte: Çürüdün, demektir. Saika: Ses, gürültü ve yıldırım, demektir. Burada birinci surun gürültüsü murad edilmiştir.