TAHARET BÖLÜMÜ · 38 – KEDİNİN ARTIĞI
75 – Kebşe bint-i Kâ’b bin Mâlik radıyallahu anh’dan: (Ebi Katade’nin oğlunun nikâhı altında bulunuyordu) Ebû Katade içeri girdi. Ona Abdest suyu döktüm, bir kedi geldi sudan içti (Ebû Katade de) içinceye kadar kediye çanağı tutuverdi. Kebşe diyor ki: Benim kendisine (dikkatli) baktığımı görünce; “Ey kardeşimizin kızı tuhafına mı gitti?” dedi. Ben: – Evet, dedim. Bunun üzerine Ebû Katade dedi ki: – Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem: “Kedi pis değildir. Çünkü o, her zaman aranızda dolaşan hayvanlardandır.” buyurdu. [86]
İZAH
Kedinin eti pistir. Fakat artıkları mekruhtur. Etleri pis olanların salyası da pis olması esasdır. Fakat kedi ev içinde efendisine hizmet eden erkek ve kadın hizmetçilerin evlerde serbest girip çıktığı gibi, erkekli dişili evlere girer çıkar, kablara daima dokunurlar. Kabları onlardan korumak çok güçtür. Bundan dolayı onların artığı temiz kabul edilmiştir. Temiz su varken kedi artığı ile abdest almak mekruhtur. Şâfiî, Mâliki ve Ahmed bin Hanbel ise kedinin artığını yemek içmek ve kullanmakta beis görmezler. (Bezl’ül-Mechûd c. 1, s. 300) Kedi pis bir şeyi yer, ağzından eseri gitmeden su içerse bunun artığı pis olur.
76 – Dâvud bin Salih bin Diner el Tîmar’ın annesinden rivâyet edildiğine göre o der ki: Birgün eski hanımefendim benimle Hz. Aişe’ye biraz herse gönderdi. Hz. Aişe’yi namazda buldum. Elinde bulunanı koy diye bana işaret etti, (ben de koydum) bir kedi gelip o, herseden yedi. Aişe radıyallahu anh namazı bitirince kedinin yediği yerden, o da yedi ve Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem: “-Kedi necis değildir, çünkü o, aranızda dolaşanlardandır” buyurdu. Ben Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’i kedinin artığı ile abdest alırken de gördüm” dedi.
İZAH
Bu hadis-i şerif; kedinin artığının pis olmayacağına delildir. Kedi bir yemeği yemişse bakılır, eğer yemek pilav gibi kuru bir yemek ise kedinin yediği kısım alınır, geri kalan yenir. Eğer çorba gibi sulu bir şey ise, başka yemek yapmaya imkanı olanlar için onun artığını yemek Hanifelere göre mekruh, diğer mezheplere göre mekruh değildir. (Avn’ül-Mabûd c. 1, s. 29)