-2. CİLT- · 184 – TEŞEHHÜTTEN SONRA SÖYLENECEK SÖZLER
983 – Muhammed bin Ebî Aişe, Ebû Hüreyre’nin şöyle dediğini işitmiş: Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem şöyle buyurdu: “Sizden biriniz son teşehhütten ayrıldığı vakit şu dört şeyden (Allah’a) sığınsın. Cehennem azabından, Kabir azabından, dirilik ve ölümün fitnesinden ve Mesih Deccal’ın şerrinden.” [81]
İZAH
Deccal’a Mesih denilmesinin sebebi gözünün düz ve silme olmasından dolayıdır. Hz. İsa’ya Mesih denmesinin sebebi dünyaya geldiğinde Hz. Zekeriya tarafından Mesh edildiği içindir.
984 – İbn-i Abbas radıyallahu anh’dan: Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem teşehhütten sonra: “- Allahümme innî eûzü bike min azâbi Cehenneme ve eûzü bike min azâbi’l kabri ve eûzü bike min fitneti d-Deccâli ve eûzü bike min fitnetil mahyâ velmemâti” derdi. “İlâhi Cehennem azabından, kabir azabından, Deccal’ın fitnesinden, dirilik ve ölümün fitnesinden sana sığınırım.” derdi.
985 – Hanzale bin Ali radıyallahu anh’dan: Ona da Mihcan bin Edre haber verdi. Dedi ki: – Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem Efendimiz mescide girmişti, birde ne görsün, bir şahıs namazını kılmış, teşehhütte şunları söylüyor: “- İlahî! Ey bir ve eşsiz olan, doğmaz, doğurmaz ve kendine hiç kimse denk olamayan Allah’ım. Senden günahlarımı mağfiret etmeni isterim. Şüphesiz sen mağfiret edici ve yarlığayıcısın.” Mihcan dedi: – Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem üç defa: “- Muhakkak o bağışlandı. O bağışlandı” buyurdu. [82]