-3. CİLT- · 64 – ARAFATTAN (MÜZDELİFEYE) HAREKET
1920 – İbn-i Abbas radıyallahu anh’dan rivâyet edildiğine göre şöyle demiştir: Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem terkisine Üsame radıyallahu anh’ı alarak Arafat’tan ağır ağır indi ve, “Ey insanlar yavaş gidiniz, zira sevâb, develeri ve atları koşturmakla değildir.” buyurdu. İbn-i Abbas diyor ki, “Artık ben, Müzdelife’ye varıncaya kadar hayvanların şahlanıp koştuğunu görmedim.” Vehb şunu da ziyade etti. Sonra Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem böylece Abbas’ın oğlu Fazıl-ı terkisine aldı ve: “Ey insanlar ağır gidiniz. Zira sevâb; deve ve atları koşturmakta değildir.” Buyurdu. Mina’ya gelene kadar hayvanların ön ayaklarını kaldırarak koştuğunu görmedim. [4]
1921 – Küreyb radıyallahu anh’dan rivâyet edilmiştir: Zeyd’in oğlu Üsame radıyallahu anh’a: “Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’in terkisinde olduğun günün akşamı nasıl hareket ettiniz? Bana anlat,” diye sordum: Üsame: Halkın gece istirahatının develerini çöktürdüğü dağ yoluna geldik. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem devesini çöktürdü, sonra küçük abdest bozdu. (Züheyr) abdest bozdu, demedi. Hz. Peygamber ardından abdest suyu istedi, gayet hafif bir abdest aldı. Ben: Ey Allah’ın Rasûlü, namaz vakti geldi dedim. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, “Namaz ilerde (Müzdelife’de kılınacak)” buyurdu. Devesine bindi, Müzdelife’ye gledik, akşamı kıldırdı, insanlar konaklarına develerini çöktürdüler, yatsı namazını kıldırana kadar yüklerini çözmediler, yatsıyı kıldırdı, ondan sonra yüklerini çözdüler. Muhammed bin Kesir rivâyetinde şunu ziyade etti, ben: (kurban günü) siz sabahladığınız vakit nasıl hareket ettiniz? Dedim. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’in terkisinde Fadıl bulunuyordu. Ben yaya olarak Kureyş’in Mina’ya, önde gidenleri içerisindeyim dedi. [5]
İZAH
Taris: Gece sonu inmektir. Şıb: İki dağ arasındaki yola denir. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’in terkisinde Arafat’tan Müzdelife’ye kadar Usame, Müzdelife’den Mina’ya kadar Fadıl b. Abbas bulundu.
1922 – Ali radıyallahu anh’dan rivâyet edildiğine göre şöyle demiştir: Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem terkisine Üsame radıyallahu anh’ı bindirdi. Devesi üzerinde orta yürüyüşle devam ediyordu. İnsanlar develerin sağına soluna vuruyor, koşturuyorlar. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem onlara dönüp bakmadan “Ey nâs, ağır gidin,” buyuruyordu. Güneş battığı, vakit Arafat’tan (Müzdelife’ye) döndü. [6]
1923 – Hişâm bin Urve radıyallahu anh’dan rivâyet edildiğine göre şöyle demiştir: Ben oturuyordum, Zeyd’in oğlu Üsame’ye Veda Haccında Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem Arafat’tan döndüğünde nasıl yürüdü? diye soruldu. Üsame radıyallahu anh: Yavaşla süratli arasında yürüyordu. Bir boşluk bulunduğunda daha süratli yürürdü, dedi. [7] Hişam dedi ki Nass (denilen yürüyüşü) onak (denilen yürüyüş)ten daha hızlıdır.
İZAH
Anak: Yavaştan biraz süratli yürümeye denir. Nassa: Daha süratli yürümeye denir. Fecve: İki mekân arasındaki boşluğa denir.
1924 – Üsame radıyallahu anh’dan rivâyet edildiğine göre şöyle demiştir: Ben Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’in terkisinde idim. Güneş battığı vakit Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem (Müzdelife’ye) hareket etti.
1925 – A – Küreyb radıyallahu anh’dan rivâyet edilmiştir: Üsame bin Zeyd’in şöyle dediğini işitti. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, Arafat’tan (Müzdelife’ye) döndü. İki tepe arasındaki yola gelince devesinden indi, abdest bozdu, abdest tazeledi, abdesti hafif yaptı. Ben Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’e namaz vakti oldu, dedim. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem: “Namaz ilerde (Müzdelife’de kılınacak)tır.” buyurdu. Devesine bindi. Müzdelife’ye geldiği vakit devesinden indi tam tertib abdest aldı, kamet getirildi, akşamı kıldırdı. Sonra her şahıs ineceği yere devesini çöktürdü. Müteâkiben yatsı için kamet getirildi, onu da kıldırdı. Akşamla yatsı arasında hiçbir şey (Sünnet) kılmadı. [8]
1925 – B – Yakub bin Asım bin Urve, eş-Şerîdi şöyle derken işitmiştir. “Ben (Arafat’tan Müzdelife’ye) Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem ile birlikte gittim. Müzdelife’ye varıncaya kadar ayağı hiç yere değmedi.