NEZİRLERBÖLÜMÜ · 2 – BAŞKASINA AİT BİR MALI ALMAK İÇİN YEMİN ETMEK
3243 – Abdullah bin Mes’ûd radıyallahu anh’dan rivâyet edildiğine göre Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur: “Bir kimse Müslüman bir kimsenin malını almak için yalan yere yemin ederse, kendisine gazaplı olduğu halde Allah’a, kavuşur.” Eş’as dedi: “Allah’a yemin olsun, bu söz benim hakkımda idi. Benimle Yahudilerden bir zât arasında (münazaalı) bir toprak vardı. Yahudi benim hakkım olmadığı hakkında inkârda bulundu. Onu Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’e getirdim. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem bana, “Arazinin senin olduğuna delilin var mı” dedi. Ben, “hayır” dedim. Yahudiye, “Yemin et” buyurdu. Ben “Ey Allah’ın Rasûlü, o yemin eder ve benim malımı alır götürür” dedim. Cenab-ı Allah: “Gerçekten Allah’ın ahdini (kitaplarındaki peygambere iman sözünü) ve kendi yeminlerini birkaç paraya satan kimseler (var ya) işte onların ahirette hiçbir nasibi yoktur. Allah onlara kelâmıyla hitap etmeyecek ve kıyamet günü onlara merhamet nazarıyla bakmayacak ve kendilerini temize çıkarmayacaktır. Ve onlar için çok acıklı bir azap vardır” ayetini indirdi. (Ali İmran, 77) [138]
3244 – Eş’as bin Kays radıyallahu anh’dan: Kinde’den bir zât ile Hadramevt’ten bir zât Yemen’deki bir arsa hakkında Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’in huzurunda davalaştılar. Hadramevt’ten olan zât şöyle dedi: – Benim arsamı şu zatın babası gasp etti. Arsam bu zatın elindedir. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem ona: “Delilin var mıdır” buyurdu. Hadramevt’li: Hayır, fakat onun; o arazinin benim olup, babasının benden gasp ettiğini bilmediğine, Allah adına yemin etmesini istiyorum. Kindeli yemine hazırlandı. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Bir kimse yeminle bir kimsenin malını elinden alırsa, bir tarafı kesik olarak Allah’a kavuşur” buyurdu. Bunun üzerine Kindeli bu arsa onunudur, dedi.
İZAH
Kindeli zât yemin etmek isterken yalan yeminin vebalini duyar duymaz yeminden vaz geçmiş araziyi sahibine terk etmiştir.
3245 – Alkame bin Vâil bin Hucr’un babasından, rivâyet edildiğine göre Hadramevt’ten bir zât ile Kinde’den bir zât Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’e geldi Hadramevt’li zat: – Ey Allah’ın Rasûlü, bu adam benim babamdan kalan arazime zorla sahip oldu dedi. Kindeli zat: – O arsa bana aittir. O benim elimdedir, ekip biçiyorum, onun orada hakkı yoktur, dedi. Vail dedi ki: Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem Hadramevtliye; “Arsanın babana ait olduğuna delilin var mı” buyurdu. Hadramevtli: – “Hayır” cevabını verdi. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem (Kindeliye): – Ey Allah’ın Rasûlü bu (Kindeli) facirdir (yalancıdır) hiçbir şeyden kaçınmaz, yaptığı yemine değer vermez, (Yalan yere de yemin edebilir) Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, “Senin için onun yemininden başka bir şey yoktur” buyurdu. Kindeli ona yemin etmek için (minberin yanına doğru) gitti. Döndüğü vakit Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem: – “Dikkat edin! Kim zulüm ile bir malı yemek üzere yemin ederse Aziz ve Celil olan Allah’a, Allah (c.c) kendisinden yüz çevirmiş olarak kavuşur” buyurdu. [139]
İZAH
Arazinin bir kimsenin elinde olması, o araziyi ekip biçmesi ile, bir evin bir kimsenin elinde bulunması, o evde oturması ile sabit olacağına, bir de yalan yere yemin edenlerin, Allah (c.c) hazretlerine kavuşurken Allah’ın kendilerine rahmet nazarı ile bakmayacağına delâlet eder.