CİHAD BÖLÜMÜ · 115 – KİŞİNİN ESİR EDİLMESİ
2660 – Ebû Hüreyre radıyallahu anh’den rivâyet edildiğine göre dedi ki: Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, Mekke’ye on casus gönderdi. Asım bin Sabit-i de onlara başkan tayin etti. Huzeyl kabilesi bunları takip için yüze yakın okçu çıkardı. Asım onların bu davranışını hissedince bir tepeye iltica ettiler. (Düşmanlar onlara), “Dağdan ininiz. Ellerinizdeki kılıçlarınızı veriniz. Hiç birinizi öldürmeyeceğimize, söz veriyoruz,” dediler. Ama Asım, ben bir kafirin zimmetine inmem, dedi. Onları oka tuttular. Asım’la birlikte yedi kişiyi öldürdüler. Hubeyb, Zeyd bin Desîne ve bir başka kimse olmak üzere üç kişi onların ahdi ve söz vermeleri üzerine onların yanına indiler. Onları elde edince evvela okların iplerini çözüp bunlarla onları bağladılar. Üçüncü şahıs bu ahdi bozan ilk davranıştır, dedi. Ben sizinle gidemem, şu öldürülmüş olanlar bana nûmunedirler, dedi. Onu sürüdüler, onlarla gitmemeye direndi, onu öldürdüler. Hubeyb bir süre esir olarak kaldı. (Nihayet haram aylar çıkanca) onun da öldürülmesi için karar verdiler. Bunun üzerine Hubeyb emanet bir ustura aldı. Onunla eteğini tıraş etti. Onu öldürmek için çıktıkları vakit, Hubeyb onlara şöyle dedi. Beni bırakın, iki rekat namaz kılayım, sonra: Allah’a yemin ederim ki: Eğer ölümün korkusundan olduğunu zannetmeyeceğinizi bilsem daha ziyade kılardım, dedi. [457]
2661 – Bir önceki hadisi Ebû Hüreyre’nin arkadaşlarından Amr bin Ebû Süfyan bin Esid b. Cariye es-Sakafî rivâyet etmiştir.