ZEKÂT BÖLÜMÜ · 8 – MALLARIN ZEKÂTI NEREDE ALINIR?
1591 – Amr bin Şuayb’dan, o da babasından, o da dedesinden radıyallahu anh rivâyet ettiklerine göre Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem şöyle buyurdu: “Malı getirmek de yok, uzaklaştırmak da yok. Mal sahiplerinin zekâtları ancak meskenlerinde alınır.”
1592 – Muhammed bin İshak’tan rivâyete göre: Malı getirmek de yok, uzaklaştırmak da yok sözü hakkında şöyle söylemiş: Hayvanların zekâtı bulunduğu yerde alınır. Tahsildarın yanına kadar celb edip getirmek yoktur. (Yukarıda geçtiği gibi) şu farızayı alırken sahibi o maldan uzaklaştırılmaz. İbn İshak devamla diyor ki: Tahsildara mal sahibinden uzak ve ayrı bir yerde olup mallar tahsildarın ayağına getirilmemeli, belki zekât mal sahibinin bulunduğu yerde (meskeninde) alınmalı. [450]
İZAH
Celp yok demek; hayvanların zekâtını alacak olan tahsildar, mal sahibinin sâkin olduğu, hayvanların her gün uğramaya mecbur olduğu obaya veya su başına kadar varır. Zekâtı tahsil eder. Kendisi uzak bir yere oturup, mal sahibine haber göndererek, malını buraya kadar getir diye zahmete koşmaz demektir. Velâ celbe: Mal sahibinin mallarını çok uzak bir yere kadar sürüp, tahsildar buraya kadar gelsin diye tahsildarı zahmete koşması da yoktur demektir, veya sahibine sen çekil uzaklaş, deyip tahsildarın, malın başına varıp, malın asıl sahibi imiş gibi hareket etmesi olmaz demektir. Demek ki ne mal sahibi ne de tahsildar zahmete koşulmamalı, her iki taraf müsamahalı davranmalı. Mal sahibi malının başında, obasında münasip bir yerde durmalı, tahsildar da vazifesini yapmalıdır.