VASİYETLER BÖLÜMÜ · 2 – VASİYETİN MİKTARI
2864 – Amr bin Sa’d’ın babası Sa’d bin Ebî Vakkas radıyallahu anh’ın rivâyet ettiğine göre bir gün o, (Mekke’de) bir hastalığa tutuldu. Ölecek duruma geldi. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem onu ziyarete geldi. Sa’d: Ya Rasûlallah benim çok malım var. İki kızımdan başka bana vâris olacak kimse de yok. Malımın üçte ikisini tasadduk edeyim mi? (Vasiyet edeyim mi?) dedi. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, “Hayır,” buyurdu. Yarısını tasadduk edeyim mi? dedim. “Hayır,” buyurdu. Üçte birini tasadduk edeyim mi? dedim. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, “Üçte birini vasiyet et. Üçte biri dahi çoktur. Senin vârislerini zengin olarak bırakman fakir olarak bırakıp insanlara avuç açmalarından daha hayırlıdır. Sen infak ettiğin nafakadan elbette ecir alacaksın, hatta ailenin ağzına uzattığın lokmada bile ecir alacaksın,” buyurdu. Ben, “Ya Rasûlallah, hicretten (sonra) Mekke de mi kalacağım?” dedim. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, “Eğer sen benden sonraya kalırsan Allah’ın rızasını murad ederek Salih amel işlersin. Onunla ancak dereceni, mertebeni artırırsın. Umarım ki: Senden çok kimseler menfaat görür ve öbürleri (inanmayanlar) senden zarar görmedikçe ölmeyeceksin,” buyurdu. Sonra Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, “Allah’ım ashabımın hicretlerini tamamla, onları ökçeleri üzerine geri döndürme.” Lakin zavallı olan Sa’d bin Havle’dir, dedi. Rasûlullah, Mekke’de ölmesinden dolayı ona çok üzüldü.” [574]