NEZİRLERBÖLÜMÜ · 14 – YEMEMEĞE YEMİN EDEN KİMSENİN DURUMU
3270 – Abdurrahman bin Ebû Bekir radıyallahu anh’dan: Bize misafirlerimiz geldi (babam) Ebû Bekir gece Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’in yanında kalıyordu. Babam: – Sen bunların ziyafetlerini tamamlayıncaya kadar dönmeyeceğim dedi. Onlara yemeklerini getirdim. Misafirler: – Ebû Bekir gelmedikçe biz o yemeği yemeyiz, dediler. Ebû Bekir geldi ve: – Misafirlerimiz ne yaptılar onların yemeklerini yedirdiniz mi, dedi. Misafirler: – Hayır dediler. Ben: – Onlara yemeklerini getirdim, yemediler, vallahi Ebû Bekir gelene kadar biz yemek yemeyiz dediler, dedim. Misafirler Abdurrahman doğru söyledi, o bize yemeği getirdi, sen gelene kadar yemek istemedik dediler. Ebû Bekir: – Yemek yemekten sizi hangi şey alıkoydu, dedi. Misafirler: – Senin mevkiin, (Peygamber katındaki derecen) Ebû Bekir: – Vallahi bu gece ben o yemeği yemeyeceğim, dedi. Abdurrahman diyor ki: Misafirler: – Vallahi onu biz de yemeyiz, dediler. Abdurrahman: – O gece kadar şerli gece görmedim dedi. Ebû Bekir yemeklerinizi koyun, dedi. Yemekleri konuldu. Ebû Bekir besmele çekti, yemek yedi. Misafirler de yediler. Bana haber verildiğine göre babam sabahlayınca erkenden Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’in yanına vardı. Kendisinin ve misafirlerin yaptığını haber verdi. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, “Sen onların en iyisi (yeminde sebat edeni) ve en doğrususun” buyurdu. [147]
3271 – Abdurrahman bin Ebû Bekir’den bir önce geçen bu hadisin benzeri rivâyet olundu. Salim’den rivâyet edilen hadiste ziyade var: (Orada) “Bana keffaret lazım geleceği (bilgisi) ulaşmadı” dedi.